Słuchowisko na żywo Bromba w rezyserii Szymona Kuśmidera w teatrze J.OSterwy w gorzowie Wielkopolskim
Słuchowisko „Bromba” autorstwa Maciej Wojtyszko, zaprezentowane w Teatr im. Juliusza Osterwy podczas Festiwalu Słuchowisk dla Dzieci i Młodzieży „Wyobraź sobie…” 2025 w Gorzów Wielkopolski, było jednym z najważniejszych wydarzeń artystycznych skierowanych do młodej publiczności.
Spektakl został wyreżyserowany przez Szymon Kuśmider, który nadał całości dynamiczną, pełną humoru i wyobraźni formę, zachowując jednocześnie filozoficzną głębię charakterystyczną dla twórczości Wojtyszki. Jego koncepcja opierała się na połączeniu klasycznej narracji literackiej z nowoczesnym podejściem do teatru dźwięku.
„Bromba” została zaprezentowana jako słuchowisko na żywo, co pozwoliło widzom nie tylko śledzić opowieść, ale także obserwować proces jej tworzenia. Aktorzy pracowali przy mikrofonach, budując świat przedstawiony za pomocą głosu, intonacji i rytmu, natomiast realizatorzy dźwięku tworzyli efekty akustyczne na oczach publiczności. Dzięki temu spektakl miał charakter zarówno artystyczny, jak i edukacyjny.
W przedstawieniu wystąpili: Joanna Pach Żbikowska, Joanna Rossa, Przemysław Kapsa, Szymon Kuśmider oraz Cezary Żołyński, a także młodzież uczestnicząca w projekcie. Obecność młodych wykonawców była szczególnie istotna – wpisywała się w ideę festiwalu, który nie tylko prezentuje sztukę, ale również angażuje młode pokolenie w jej współtworzenie.
Interpretacja aktorska wyróżniała się dużą ekspresją i różnorodnością środków wyrazu. Każda z postaci została wyraźnie zarysowana poprzez indywidualny sposób mówienia, co w przypadku słuchowiska ma kluczowe znaczenie. Warstwa dźwiękowa – obejmująca muzykę i efekty specjalne – budowała sugestywną przestrzeń, pobudzając wyobraźnię odbiorców i pozwalając im „zobaczyć” świat przedstawiony bez użycia obrazu.
Prezentacja „Bromby” była nie tylko atrakcyjnym wydarzeniem artystycznym, ale także ważnym doświadczeniem edukacyjnym. Pokazywała, jak działa teatr wyobraźni i jak wiele można wyrazić za pomocą samego dźwięku. W kontekście festiwalu „Wyobraź sobie…” spektakl ten stanowił przykład twórczego dialogu między literaturą, teatrem i radiem, a także dowód na to, że klasyczne teksty mogą z powodzeniem funkcjonować w nowoczesnych formach scenicznych.
